Aort

… Carry me !  like a fire in your heart

 (Chris De Burg)

هر حرف ، هر نگاه ، هر سكوت ، هر كلمه

انگار قدمهايي بوده روي دامنه كوهي رو به قله و آسمان ،

من از اين ارتفاع ، نمي ترسم ،  از افتادن از اين ارتفاع ، نمي ترسم ،

از تمام شدنِ حرفها ، مي ترسم ،

از تعليق ميان زمين و آسمان ، متنفرم .

مثل پلنگي كه اگر از اوجِ كوه ، به هواي ماه ، پريد ،

هر چند به او نرسيد ، امّا معلق نماند و خرد شد كه خوار شدنش ، فراموش شود.

صداي خرد شدن استخوانهايم را ،

دوست تر دارم از تمام شدنِ حرف هايمان اي ماه …

وقتي ريشه هاي محكمي داشته باشه

خوب ، رشد ميكنه.

هم تنومند تر ميشه ، هم پُر شاخ و برگ تر .

اين رو وقتي ميشه حس كرد كه ببيني

تا ساعت يك شب ، داري لباساي فرداي جيگرت رو

اتو ميكني و خواب حاليت نيست .

اين رو وقتي ميشه فهميد كه ببيني

تا ساعت دو شب ، داري واسه عسلت ، پرتقال و

نارنگيِ مهدكودكِ فرداش رو آماده ميكني و

با چشمهاي سرخ و خيس ، همه ي سفيدي هاي

گَس و تلخِ پرتقال و نارنگي رو جدا ميكني .

از چيز تازه اي حرف نميزنم …

از ريشه ي عميق و تنه ي تنومند و شاخه هاي پُر برگ و بارِ عشق،

                                                                      حرف ميزنم ….

سِر شده  انگشتهام ، دوست دارم

یخ زده گونه هام ، دوست دارم

میلرزم ، دوست دارم

لذتِ داغیِ ، حتّی لحظه ایِ میانِ اینهمه سرما ، در فنجانِ نسکافه ای با تو ،

دلیلِ دوست داشتنِ اینهمه سرماست ….

اگه این اسمش شکست خوردنه ، میخوام هر ثانیه شکست بخورم

یک

اینهمه پرنده، اون بالا بالا ها، از شمال به جنوب، از غرب به شرق

یکیشون هم حتّی هوس نمیکنه بیاد این نزدیکیای پَست

جای اَمنِ دِنجی که واسه نشستن دارن، کجاست ؟

دو

گالیور، با بودنِ فیلیتیشیا، احساسِ امنیّت میکنه همیشه.

ولی نمیدونه که بودنش واسه فیلیتیشیا، چه حسّی داره .

فیلیتیشیا، همیشه، فیلیتیشیاست.

گالیور، همیشه، گالیور …

صدام کردی که رو خاموشیِ من

یه دامـــــــــن یاسِ نورانی بپاشی