اينهمه سپيديِ نشسته بر سياهي هاي سردِ روزگار را باور نكن
سالهاست برفي نمي بارد كه شايد توانِ سياه ماندن در سوگِ
ثانيه هامان را داشته باشيم.
ردّ پاهايي بر برف هايِ سنگلاخ ها، رويايي است كه كاش
بتوانيم دستِ كم به گور ببريم .
ردّپاهايي دست نيافتني كه كسي را به جستجويمان بر انگيزد
يا ما را به يافتنِ كسي …
سفيد مي شويم و
روزگار، از خط انداختن و كندنِ پوستِمان اَبايي ندارد.
alisalehi گفت:
on 13 ژانویه 2008 at 11:07 ق.ظ
بهترين نظر براي نوشته قبلي
شاهين
میدونی بهترین عضو بدن چی میتونه باشه؟
شونه های آدم
باورت میشه؟ کاش شونه هایی باشن هميشه که جای آستینا رو بگیرن…
ساناز گفت:
on 13 ژانویه 2008 at 12:31 ب.ظ
رويا هم به اندازه روح پاكه، براي همين به گور نمي ره شايد به آسمون
ستايش گفت:
on 13 ژانویه 2008 at 4:15 ب.ظ
من ديگر هيچ برفي را باور نميكنم
دانه هاي صبرم سفيد مي شود
.
اي آه !
چقدر بپردازم تا زمان را به جريان بياندازي و حق روزگار را كف دستش بگذاري ؟
گمشده گفت:
on 13 ژانویه 2008 at 6:25 ب.ظ
هیچ برفی باور نمی کند که آب می شود من این را باور نمی کنم
شاهین گفت:
on 14 ژانویه 2008 at 10:23 ق.ظ
چرا؟؟ پس این همه سپیدی نشسته بر موهایمان از چیست؟
برفی نمی بارد ولی باور کن در سوگ ثانیه هامان است که این چنین سپید شده اند.
روزگار بدجور پوستمان را کنده… بماند جایی هم ما قوی تر عمل کرده ایم و پوست کلفت شده ایم تا جایی که او هم از ما متعجب مانده
تیستو سبز انگشتی گفت:
on 14 ژانویه 2008 at 12:49 ب.ظ
تو رو خدا برف هفته پیش رو باور کنید…هنوز جرات نمیکنیم راحت تو خیابونا قدم بزنیم
رها گفت:
on 15 ژانویه 2008 at 11:36 ق.ظ
برف می بارد روی سنگلاخ روزگار
به گمان پاکی، رهایی از سیاهی
خنده دار است، خنده دار
آب می شود، انگار نه انگار
دست برنمی دارند از روزگار ما
این سیاهی ها، لکها، بدیها