پنج سالت كه بود، وقتي بلنديِ رؤياهات را ميديد،ميگفت كه تو حتما، حتما يك روز خلبان خواهي شد …
نيست كه ببيند خلبان شده اي … خلبانِ يك فانتوم ……
تا کنون 5 نظر داده شده »
{ RSS feed for comments on this post} · { آدرس دنبالک }
-
دیدگاههای تازه
تيستو سبز انگشتي در حرفهايِ اضافه را رها كن … فرانك در حرفهايِ اضافه را رها كن … گ.ع در حرفهايِ اضافه را رها كن … من و تو در حرفهايِ اضافه را رها كن … زورق خیال در هــِــي …
تیستو سبز انگشتی گفت:
on 4 می 2008 at 9:23 ق.ظ
گاهی شیرین گاهی تلخ…
ولی جدیدا خیلی تلخ!!
ستايش گفت:
on 5 می 2008 at 6:42 ق.ظ
كنار هم نشسته اند
يكي با چشمان شانزده ساله ديگري
و آن يكي با دستان چهل ساله اين يكي
..
يكي خيال مي بافد و ديگري ابريشم
« كاش باران بيايد » يكي مي گويد
«دلم چاي مي خواهد » آن ديگري
ستايش گفت:
on 5 می 2008 at 6:47 ق.ظ
روياها هميشه تلخ و شيرين نيست
گاهي هم اشتباهي است
چشم بسته گفت:
on 5 می 2008 at 7:53 ق.ظ
تعجب میکنم!
چه قطرهها که بیرود و بیرويا
به دريا رسيدهاند،
چه درياها که بیديده، بیچراغ
چشم به راهِ يکی قطرهی شبنمند!
vahid گفت:
on 5 می 2008 at 8:52 ق.ظ
همیشه نه
گاهی
فقط گاهی